Wypadki

"No, niestety" mawia Oleńka, kiedy czegoś nie ma, nie może znaleźć, itp.

Ale jak dotknęła paluszkami gorącej płyty kuchennej nie miała sił na ładne powiedzonka. Stanęła na środku kuchni i tak rozpaczliwie poprosiła "Mamusiu, przytul!". A mnie oczywiście pękało serce, jak patrzyłam na małego człowieczka, który w drodze do apteki (po niezawodny Pantenol), dmuchał sobie z przejęciem na zbolałe paluszki.

I jednocześnie byłam na siebie bardzo zła, jak stojąc metr od Oli, mogłam nie zauważyć, co ona porabia przy kuchence.

Oczywiście nasze wtorkowe plany uległy całkowitej zmianie - nici z basenu, a w zamian za to - zajęcia zastępczo-pocieszające.

Udałyśmy się więc do ulubionego kiosku (tuż obok ulubionego fryzjera) w celu nabycia gazety dziecięcej. Jako że marcowy "Miś" już dawno kupiony i obczytany, pozostały nam kolorowe pisma wydawane przez producentów kreskówek, których Ola w większości nie zna. Oczywiście wybrała gazetkę o Kubusiu Puchatku, do której było dołączone takie latające kółko-śmigiełko.

Latające kółko-śmigiełko na zdjęciu poniżej na wysokości obrazka na ścianie, a Oleńka na podłodze taszczy lalę na wózeczku i przemawia do niej: "patrz laluniu, kółko lata, o tam!"

Świetna była w tym pokazywaniu ulubionej zabawce czegoś nowego, ciekawego...


Oleńkowe konwersacje z zabawkami są w ogóle coraz ciekawsze. Kiedy weszłam wczoraj do pokoju, w którym Olcia na dywanie "pływała" wraz z najnowszym ulubieńcem - słonikiem od cioci Doroty, Ola poinformowała kolegę: "słoniu, to jest mama", po czym dodała, że mama z Olą chodzi na basen (widać wcześniej coś mu musiała o basenie opowiadać).

A słonik pojawił się wraz wizytą moich trzebnickich koleżanek z synkami (łącznie trzema). Nastąpiła ogólna wymiana prezentów. Ola dostała prześwietne farby od Agaty i Jasia (rzeczywiście się dobrze spierają) i książeczkę od Doroty i jej chłopaków. Choć Jaś dostał taką samą książkę jak Ola, to mała i tak robiła zakusy na jego egzemplarz.


Jak widać dwoje maluchów przy niewielkiej pomocy starszego, potrafi szybko wprowadzić chaos. Mikołaja nie należy w to mieszać, bo emanował spokojem z łóżeczka Oli i się dystansował od rozwłóczenia zabawek.

A tuż obok łóżeczka Jaś z Olą doszli wreszcie do porozumienia, zaczęli się ściskać, ale niestety zapał Oli był tak wielki, że kolega wylądował na lampie.

A potem chwila symbiozy:

Już nie pamiętam, czemu po wyjściu gości Ola siedziała na stole bez rajstop, ale szybko zobaczyła, że bose nóżki kleją się do stołu i nie omieszkała wypróbowywać innych powierzchni do przyklejania się, ale stół był bezkonkurencyjny.

A tu pyszne zdjęcie z weekendu w Polanicy - nasza zapalona czytelniczka w czasie popołudniowej drzemki, mocno trzymająca książkę o przyrodzie.

Książki są nieustającym hitem Oleńki. Nie pamiętam chyba sytuacji, żeby Ola nie chciała, by jej czytano. Coraz rzadziej też się zdarza, że zniecierpliwiona przewraca kartkę, kiedy jestem dopiero w połowie pierwszego zdania.

Tu na zdjęciu jeszcze ostatni rzut okiem na książkę przed wyjściem na spacer - nawet niemal pełnym spacerowy rynsztunek nie przeszkadza oddawaniu się lekturze.

A tu uwiecznienie kolejnego kwadransa na huśtawce,