I po wakacjach

Wisełka, jak sama nazwa wskazuje leży nad morzem (zdjęcie z witania się z morzem)

i jeziorem
pośród pięknych lasów.

Dojechaliśmy tam, korzystając z dobrodziejstw układu z Schengen - przez Niemcy. Rowery na dachu nas spowalniały, trasa więc nieco się dłużyła. Ola zniosła ją nadspodziewanie dobrze, w czym wydatnie pomogła nieśmiertelna kaseta z Kubusiem Puchatkiem. Od pewnego momentu Ola nie pozwalała jej wyłączyć; pełny obieg kasety trwa 40 minut, a myśmy długo jechali... Ciekawe, ile razy słyszeliśmy mruczankę Puchatka.

Zaraz po przyjeździe spotkaliśmy się z Magdą, Adamem i Zosią, która zdecydowanie wyszła ze stadium małego robaczka i postanowiła być ciekawskim prawie-półroczniakiem, a potem zainstalowaliśmy się w "Perle".

Największą atrakcją naszego hotelu były wyłożone przy recepcji numery pisma ezoterycznego "Nieznany świat" z 2003 r., zawierające artykuł o naszym pensjonacie, z którego wynikało, że siedząc pod umieszczoną w ogrodzie hotelu magiczną "piramidą" z 4 metalowych prętów i niewielkiej kopuły, można nie tylko ozdrowieć z wszelkich schorzeń, ale np. bez wysiłku zrzucić 10 kg (załączono zdjęcia "przed" i "po"), a zostawione tam zużyte maszynki do golenia nabierają ostrości. No - mieliśmy radości na dwa dni.

Na szczęście w okolicy było tyle do roboty, że do hotelu wracaliśmy na sen i posiłki.

Pierwszy tydzień to głównie leniwe plażowanie. Olę wcale nie pociągało chłodne morze. Przeciwnie - musieliśmy ją mocno nakłaniać, żeby zamoczyła choć stópki. Córeczce do szczęścia wystarczał piasek, łopatka i foremki oraz trochę morskiej wody do robienia błotka, po którą to wodę Ola regularnie wybierała się w towarzystwie rodzica oraz konewki i wiaderka.

Ola była zachwycona wielkością nowej piaskownicy i zdecydowanie ponad ganianie po plaży przedkładała budownictwo wzwyżne (zamki, górki, albo żółwia lub węża - w wykonaniu rodziców) lub wdolne:

oraz konstrukcje z udziałem własnym ("jestem mostkiem"):


Spacery po plaży odbywały się raczej wieczorem, kiedy znikał tłum, a na piasku badaliśmy ślady mew, psów lub własne.

Popołudniami zwiedzaliśmy okolicę. Na pierwszy ogień poszedł rezerwat żubrów, z którego wybraliśmy się na spacer do Międzyzdrojów. Imponujące żubry dzieliły rezerwat z pobratymcami z dawnych kniejów. Obejrzeliśmy więc też dziki i rodzinę saren. A żubry ciągle leżały...

O ile spotkanie ze zwierzakami i spacer przez las nas zachwyciły, to Międzyzdroje zupełnie nie; ładne tylko czasami, niemiłosiernie zatłoczone, przecięte deptakiem nabitym straganami z tandetą (te koszulki z doczepianym biustem, te spodenki z pośladkami...). Na molo szliśmy gęsiego w ogonku ludzi, choć na zdjęciach wygląda, jakbyśmy byli tam sami:

Następny w kolejce był Wolin, malowniczo rozciągnięty nad Dziwną. Dość dokładnie zbadaliśmy stopień rozciągnięcia miasteczka, bo zmyleni sprzecznymi wskazówkami z przewodnika i na drogowskazach zrobiliśmy bardzo solidny spacer w poszukiwaniu rzekomo zasadniczej atrakcji - rzeźby Trygława. Tygław, jak Trygław (nota bene uświadomiliśmy sobie, że trzeba się podszkolić z mitologii słowiańskiej), ale okazało się, że w Wolinie najładniejsze jest nadbrzeże i że sprzedają tam pyszne jagodziankami i smaczną latte po niewiarygodnie nienadmorskich cenach.

Relaks na nadbrzeżu z widokiem na skansen:

i karmienie wygłodniałych kaczek i mew (a poza kadrem - Zosi):

Do skansenu wróciliśmy we trójkę w ostatni dzień naszego pobytu. Ola oglądała wszystko bardzo dokładnie, no - z wyjątkiem suszonych ryb w chacie rybaka. Ola, która ma wyjątkowo czuły węch, odmówiła nawet przejścia przez próg ("bźidko pachnie"). Za to połowiłyśmy sobie z czółna:

Można było też zobaczyć jak pani wystrojona za rdzenną Słowiankę piecze podpłomyki i nawet zakupić placuszek

i dojadać go bębniąc na wielkim bębnie:

Ola ochoczo ogarniała wszystkie atrakcje - przeszła się po palisadzie, uważnie obserwowała pana wybijającego monety, oglądała chaty i narzędzia - ale chyba nie ogarniała naszych opowieści o tym, jak było dawno dawno temu. Rzeczywistość sprzed tysiąca lat to jeszcze zbyt wielka abstrakcja.

Wybraliśmy się też za granicę. Jakieś 5 km za granicę.

Zagraniczna podróż zaczęła się od przeprawy promem do Świnoujścia, na którym Olinek pytał się z uporem gdzie jest pan kapitan, a tam jakoś nikt, kto by wyglądał na marynarza nie chciał się nawinąć.

Cały pobyt w Ahlbecku Ola przespała w wózku a my podziwialiśmy kurortową architekturę i nieskazitelne trawniki; domki wyglądały trochę jak z piernika albo bezy, ale tam to wszystko jakoś pasowało. A gdy nam się Olinek obudził poszliśmy do jednego takiego na kawę, ciastka i oczywiście lody.

Muszę napisać, że lody były (są) wakacyjną miłością Oli. A na dodatek w Wisełce była rewelacyjna lodziarnia, mieli lody pieniczkowe, czekolada z chilli... byliśmy tam codziennie.

Za to na wycieczkach rowerowych byliśmy raptem 2 razy. Niech za usprawiedliwienie posłuży moja kontuzja nadgarstka i załamanie pogody w drugim tygodniu. Ale jak już jeździliśmy, to się nam bardzo podobało:

i można było trafić w takie miejsca:


Trafiliśmy też do Świnoujścia, które przywitało nas takim stworzonkiem:

a potem ochlapało fontanną tryskającą z chodnika:

którą inni obserwowali z bezpiecznej odległości:

A poza tym Świnoujście mile zaskoczyło. Robi się coraz ładniejsze.

Z Agnieszką i Jackiem, którzy wczasowali nieopodal byliśmy na wysokim klifie
i nad Szafirowym Jeziorkiem:


A w pozostałe dni po prostu chodziliśmy po drogach i bezdrożach,

podziwiając piękne lasy i błogosławiąc urodzaj mirabelek:

A na koniec wspomnieć trzeba o kolejnej wakacyjnej miłości Oli - trampolinie. Dawała się wyciągnąć tylko podstępem.

Niestety, nasze wakacje skończyły się wcześniej, niż planowaliśmy. W piątek przyjechała moja mama, żeby spędzić z nami ostatni tydzień (potem mieli do niej dojechać Antek i Michaś). W sobotę rano babcia odebrała telefon od sąsiadów - do domu w Polanicy było włamanie. Już przed przyjazdem policji było widać wybite okno w hallu, naruszone drzwi i mama zdecydowała się wrócić. My też. Maćkowi i tak kończy się urlop a ja z Olą pojadę do Polanicy.

Powrót Ola zniosła nieco gorzej niż drogę nad morze. Już nie pomagało włączanie Puchatka, ani przekupstwo orlenowym hot-dogiem. Tym razem hitem była piosenka "Gdzie żeś ty bywał czarny baranie" i rysowanie w notesiku. Ola wymyślała, a rysowałam ja. Chyba tylko młodemu wiekowi naszego dziecka należy zawdzięczać fakt, że podobały jej się mamine dzieła, bowiem górną granicę moich możliwości rysunkowych wyznacza schematycznie narysowany kot i motyl. A zadania były bardziej skomplikowane: "Mama, narysuj lalę i żeby trzymała lunetę". Natomiast pająk wyszedł mi całkiem nieźle i Ola na poczekaniu skomponowała wierszyk:

Pająk, pająk wystaw rogi,
dam ci sera na pierogi,
dam ci sera do kapusty,
brzuszek będzie pusty.
Rytmu trochę brakuje, sensu też, ale rodzicom i tak się spodobało.

Jakieś 60 km przed Wrocławiem nastąpił kryzys: "Ja nie chcę do domku! Nie chcę!". I zanim zdążyliśmy otworzyć usta córeczka dodała: "Nie chcę do mojego łóżeczka, nie chcę do moich zabawek!". A myśmy o domu, łóżeczku i zabawkach nie mówili od 2 tygodni... Ale chyba jesteśmy zbyt przewidywalni dla dziecka.

W domu Ola poczuła się całkiem dobrze; zaraz po przyjeździe na korytarzu spotkaliśmy Kasię z Nastką, a potem Olcia wykapała się w dawno nie widzianej wannie i wcale nie chciała wyjść: "Jeszcze nie wypuszczaj wody, jestem brudna tu, i tu, i tu, i tu..." przekonywała po półgodzinnym pluskaniu się.

I nowa kategoria: kurioza.

1. w Wisełce - "dar PRL-u", noszący jednocześnie bezpretensjonalne imię Paula, a na bramie spętany łańcuchem orzeł w koronie i napis RP (która?)

2. w Wolinie - sklep monopolowy, a na wystawie zegarki (zastaw?)